ناشکيبا

گناه

محمد — Mon, 05 Jul 2010 10:57:41 GMT

من و تاوان گناه و حجم بد اقبالی

ترس فرجامی کشنده با کمی بد حالی

لحظه ای فکر تقاص و ترس از واماندن

پوشش لذت ، هوس،با کمی خوشحالی

من و اثار گناه و پاکی گشته تباه

در درونم روشنی رنجور و ظلمت در رفاه

شدت فریاد بخشش،ناله های التماس

در پس فکری تپنده مسخ اعمال سیاه

من و آوار گناه و سایه ای سیمانی

نقش سنگواره ی خوبی در تنم زندانی

هجمه ی اشک ندامت ،های هایی غم زده

محشر خوبی،بدی یا سازشی پنهانی

من اینجایم

محمد — Thu, 09 Apr 2009 08:56:25 GMT

من اینجایم میان خاک و خاکستر

میان لحظه ی خاموش یک باور

من اینجایم کمی نزدیک سر فصل نبودن ها

کمی انسوتره تجزیه ی تن ها

من اینجایم هم اوای نوای سازهای کوک

که درگیر هجوم ذره ای شادی ولی ان هم کمی مشکوک

من اینجایم درون قصه های خاک خورده

کنار شدی قصه ولی غمگین و افسرده

من اینجایم شدم اواره ی بن بست تنهایی

خیالم راحت است دیگر ندارم فکر فردایی

من اینجایم.........

امید

محمد — Thu, 10 Apr 2008 09:55:37 GMT

کنج اطاقم نشسته ام
خیره به گچ ریخته ی دیوار روی قالی
محو ساعت خوابیده ی غرق گرد و غبا ر روی دیوار
دل نگران دست نوشته های مچاله ی روی زمین
خسته از دوباره همین بودن

دلم می خواهد بنویسم امید
با حرص قلم کم جوهرم را روی سینه ی کاغذ می لغزانم
اما افسوس جوهر قلمم تاب نمی اورد
یاس چون سرب جای خون رگهایم را در می نوردد
بی اختیار ادامه میدهم
لحظه ای به روشنایی پل میزنم
قلم هنوز در دستم است
امید را با نوک بی جوهر قلم انقدر محکم مینویسم
که کاغذ هم امید را بی صدا فریاد میزند

ايران

محمد — Tue, 05 Feb 2008 20:05:00 GMT

در عشق جاری خواهم ماند

برای خاکم

برای سرزمینم که افتابی پیوند خورده با پنجره خانه دارد

و دست های همیشه رو به اسمان مردمانش.

اری نام تو را برجسته بر استان قلبم حک خواهم کرد.

از البرزت غرور را به امانت خواهم گرفت تا بغض لاله هایت را

سهمگین فریاد زنم.

وشرایینم را از مهر تو جاری خواهم ساخت تا وجودم با ذره ذره ات

پیوندی دوباره بندد

بعد از ان غروب واپسین که خواهد رسید.

ای یادگار قوم اریا

ای ایران

شطرنج

محمد — Fri, 13 Jul 2007 10:26:00 GMT

توی شطرنج دل تو من همه هستی مو باختم

قلعه ی دلم خراب شد با هزار بهونه ساختم

واسه دیدن رخ تو همه سربازامو دادم

توی اون خونه ی مشکی به سیاهی دل ندادم

گفته بودم که می میرم با اشاره ی نفسهات

قلعه و شاه و وزیرم همشون قبضه ی چشمات

رنگ اتیش تو دلت بود انعکاسش تو نگاهت

شاه عشقم خاک پات بود تا همیشه چشم به راهت

اخر بازی عشقت گفتی که سادگی کردی

مهره های قلب من رو زدی و رحمی نکردی

دست تو به مهره بودش من نگاهم توی چشمات

مهره های غرق اشکم تو شوک لحظه ی کیش مات

التماس

محمد — Wed, 23 May 2007 20:15:00 GMT

یه تیکه شیشه پر از خاک دادی رو عکسی که بردم

به یه قاب نصفه نیمه که شکسته هاشو بردم

عکس یادگاریمون بود روز بی تو نمی تونم

یه قسم به خون رگهام اسیرم کرد که بمونم

یادته وقتی می رفتم یه چیزی رو من نبردم

نمی گم اشک بودش اخه چشم گریون جون سپردم

التماس اخرین بود واسه دسترسی به دستات

نمی گم قبول نکردی ولی سنگین شد نفسهات

خیلی سخت گذشته روزام زخم رفتنت رو خوردم

چی بگم هیچی ولش کن کنار عکس تو مردم

تولدت مبارک

محمد — Thu, 15 Mar 2007 00:42:00 GMT

دیروز برای دیدنت امده بودم.اخر می بایست غمگین ترین روز تولدت را جشن می گرفتم.

باور نمی کردم روز تولدت شمع رفتنت را روشن کنم.

پیش روی هوای سنگین چشمانت نشستم ؛بغض کردم و اشک ریختم

اما تو نفسهایم را نادیده گرفتی؛دستانت را از من دریغ کردی و

فقط سکوت کردی تا کلامم بین سرمای وجودت نا پدید شود.

افسوس که چشمانت را برای همیشه بسته ای.

رسم وفاداری تنها رفتن نبود با هم مردن بود.عهد بستیم که برای هم بمانیم. من ماندم

برای تو اما از تو برای من تنها مشتی خاک سرد ماند.

رفتنت را با ماندنم قیاس میکنم تفاوتی نمی بینم فقط من اسیر بازی روزگار شدم و تنم

بازیچه ی شلاق بادی بی رحم و تو سوخته ی بازی ساخته ی روزگار ودر اغوش خاکی

غمگین و لبریز از بی مهری.

نگاهت کردم جز فاصله ای از خاک ندیدم ؛نبودنت را فریاد زدم جز طعنه ی باز خورد

صدایم نشنیدم .دستهایم برای عبور از این حجم خاکی بی تابی می کردنداما بیهوده

به اب و اتش می زدند.

رز ها را برایت پر پر کردم باز ساکت بودی و سرد و سنگین

هنوز باور نمیکردم در اغوش خاک خوابیده ای؛ شاید از من گناهی سر زد که

خاک را بر من ترجیح دادی.

وقت رفتنم رسیده بود؛ گلبرگ های پر پر شده از ترس پژمرده شدن ماندنم را التماس

می کردند ؛ولی تو ساکت خوابیده بودی .

در سکوت سرد وجودت شمعهای اولین تولد نبودنت را فوت کردم

.........................................تولدت مبارک.......................................

جام غم

محمد — Tue, 23 Jan 2007 11:35:00 GMT

جام غم در دست من همیشگی ست تا ابد انگار می باید گریست

غم برایم طعم رویا می دهد بر وجودم رنگ غوغا می نهد

می درون جام غم شاید تویی یا که ان غوغا که می باید تویی

رفتنت اواز مردن ساز کرد گریه ام خندیدنت اغاز کرد

التماسم هاله ای از خاک شد خاطرت از خاطر من پاک شد

اشتباهم بود پل روی سراب لرزش تصویر ماه در جوی اب

بر لبم خنده به ناگه پر کشید جام غم از غم گرفتو سر کشید

تمنا

محمد — Fri, 08 Dec 2006 01:17:00 GMT

تمنای ماندنت را از روزگار کردم نه تقاضای رفتنت را

با رفتنت تمام لاله ها را از اسمان دلگیر کردی

ندانستی با غم نماندنت از بغض سیراب شدند

رفتی ولی رد نگاهت را بر چشمانم جا گذاشتی

اما نمیگریم تا مبادا رد نگاهت را سیل اشکم ویران کند

تمام ارزوهایم میان دستان تو شکست اما شکستن من از این بود که....

تکه تکه ی ارزوهایم را در اسمان بی وفایی رها کردی

شاید دیگر چشم انتظار باران نمانم...

چون کویر نبودنت را دریایی از باران هم نمناک نخواهد کرد.

ندانسته

محمد — Thu, 26 Oct 2006 08:40:00 GMT

دعا کردیم و به زیر اسمان نشستیم تا که شاید باران ببارد

ندانستیم..... که خاکستر ارزوهایمان را اب خواهد برد

دل به دیدار بدادیم و عشق به دیوار اویختیم

ندانستیم..... برای ما نیست وتاب تنها ماندن نخواهد بود

لب به دندان گزیدیم و نفس در سینه حبس کردیم

ندانستیم..... سینه از درد لبریز است و جا برای نفس نیست

درد از عشق باریدیم و مهر از مهر بریدیم

ندانستیم .....خیالمان میان این همه تنهایی شکوه کنان پرسه خواهد زد

لب به خنده گشودیم و فخر به اسمان فروختیم

ندانستیم.....خود اسمان شدیم و برای تسکین توان باران شدن نداشتیم

چشم به اشک تر کردیم وگونه به غم سوزاندیم

ندانستیم......که به حرمت قسم لب دوخته بودیم

طاقت بر اسمان دوختیم و لب از شکوه سوختیم

ندانستیم......دل به دلی خالی از پیچک عاطفه داده بودیم

سر بر اسمان برداشتیم و سایه بر زمین دوختیم

ندانستیم.....دعامان باران شده بود تا خاکستر گناهمان با خود ببرد