ناشکيبا

   من و  تاوان گناه و حجم بد اقبالی                                     

   ترس فرجامی کشنده با کمی بد حالی

   لحظه ای فکر تقاص و ترس از واماندن      

  پوشش لذت ، هوس،با کمی خوشحالی  

   من و اثار گناه و پاکی گشته تباه       

   در درونم روشنی رنجور و ظلمت در رفاه   

   شدت فریاد بخشش،ناله های التماس        

   در پس فکری تپنده مسخ اعمال سیاه

   من و آوار گناه و سایه ای سیمانی         

    نقش سنگواره ی خوبی در تنم زندانی

  هجمه ی اشک ندامت ،های هایی غم زده   

   محشر خوبی،بدی یا سازشی پنهانی

من اینجایم میان خاک و خاکستر

میان لحظه ی خاموش یک باور

من اینجایم کمی نزدیک سر فصل نبودن ها

کمی انسوتره تجزیه ی تن ها

من اینجایم هم اوای نوای سازهای کوک

که درگیر هجوم ذره ای شادی ولی ان هم کمی مشکوک

من اینجایم درون قصه های خاک خورده

کنار شدی قصه ولی غمگین و افسرده

من اینجایم شدم اواره ی بن بست تنهایی

خیالم راحت است دیگر ندارم فکر فردایی

من اینجایم.........

کنج اطاقم نشسته ام
خیره به گچ ریخته ی دیوار روی قالی
محو ساعت خوابیده ی غرق گرد و غبا ر روی دیوار
دل نگران دست نوشته های مچاله ی روی زمین
خسته از دوباره همین بودن

         در عشق جاری خواهم ماند

          برای خاکم

           برای سرزمینم که افتابی پیوند خورده با پنجره خانه دارد

                                                و دست های  همیشه رو به اسمان مردمانش.

             اری نام تو را برجسته بر استان قلبم حک خواهم کرد.

             از البرزت غرور را به امانت خواهم گرفت تا بغض لاله هایت را

            سهمگین فریاد زنم.

            وشرایینم را از مهر تو جاری خواهم ساخت تا وجودم با ذره ذره ات

            پیوندی دوباره بندد

                                           بعد از ان غروب واپسین که خواهد رسید.

            ای یادگار قوم اریا

                                ای ایران

توی شطرنج دل تو              من همه هستی مو باختم

قلعه ی دلم خراب شد           با هزار بهونه ساختم 

واسه دیدن رخ تو               همه سربازامو دادم

توی اون خونه ی مشکی      به سیاهی دل ندادم

گفته بودم که می میرم            با اشاره ی نفسهات

قلعه و شاه و وزیرم            همشون قبضه ی چشمات

رنگ اتیش تو دلت بود         انعکاسش تو نگاهت

شاه عشقم خاک پات بود      تا همیشه چشم به راهت

اخر بازی عشقت                گفتی که سادگی کردی

مهره های قلب من رو         زدی و رحمی نکردی

دست تو به مهره بودش       من نگاهم توی چشمات

مهره های غرق اشکم        تو شوک لحظه ی کیش مات

یه تیکه شیشه پر از خاک         دادی رو عکسی که بردم

به یه قاب نصفه نیمه               که شکسته هاشو بردم

عکس یادگاریمون بود              روز بی تو نمی تونم 

یه قسم به خون رگهام              اسیرم کرد که بمونم

یادته وقتی می رفتم                  یه چیزی رو من نبردم

نمی گم اشک بودش اخه           چشم گریون جون سپردم

التماس اخرین بود                   واسه دسترسی به دستات

نمی گم قبول نکردی                 ولی سنگین شد نفسهات

خیلی سخت گذشته روزام           زخم رفتنت رو خوردم

چی بگم هیچی ولش کن             کنار عکس تو مردم 

دیروز برای دیدنت امده بودم.اخر می بایست غمگین ترین روز تولدت را جشن می گرفتم.

باور نمی کردم روز تولدت شمع رفتنت را روشن کنم.

پیش روی هوای سنگین چشمانت نشستم ؛بغض کردم و اشک ریختم

اما تو نفسهایم را نادیده گرفتی؛دستانت را از من دریغ کردی و

فقط سکوت کردی تا کلامم بین سرمای وجودت نا پدید شود.

افسوس که چشمانت را برای همیشه بسته ای.

رسم وفاداری تنها رفتن نبود با هم مردن بود.عهد بستیم که برای هم بمانیم. من ماندم

برای تو اما از تو برای من تنها مشتی خاک سرد ماند.

رفتنت را با ماندنم  قیاس میکنم تفاوتی نمی بینم فقط من اسیر بازی روزگار شدم و تنم

بازیچه ی شلاق بادی بی رحم و تو سوخته ی بازی ساخته ی روزگار ودر اغوش خاکی

غمگین و لبریز از بی مهری.

نگاهت کردم جز فاصله ای از خاک ندیدم ؛نبودنت را فریاد زدم  جز طعنه ی باز خورد

صدایم نشنیدم .دستهایم برای عبور از این حجم خاکی بی تابی می کردنداما بیهوده

به اب و اتش می زدند.

رز ها را برایت پر پر کردم باز ساکت بودی و سرد و سنگین

هنوز باور نمیکردم در اغوش خاک خوابیده ای؛ شاید از من گناهی سر زد که

خاک را بر من ترجیح دادی.

وقت رفتنم رسیده بود؛ گلبرگ های پر پر شده از ترس پژمرده شدن ماندنم را التماس

 می کردند ؛ولی تو ساکت خوابیده بودی .

در سکوت سرد وجودت شمعهای اولین تولد نبودنت را فوت کردم

.........................................تولدت مبارک....................................... 

جام غم در دست من همیشگی ست        تا ابد انگار می باید گریست

غم برایم طعم رویا می دهد                 بر وجودم رنگ غوغا می نهد

می درون جام غم شاید تویی               یا که ان غوغا که می باید تویی

رفتنت اواز مردن ساز کرد                 گریه ام خندیدنت اغاز کرد

التماسم هاله ای از خاک شد              خاطرت از خاطر من پاک شد

اشتباهم بود پل روی سراب                لرزش تصویر ماه در جوی اب

بر لبم خنده به ناگه پر کشید                جام غم از غم گرفتو سر کشید

تمنای ماندنت را از روزگار کردم نه تقاضای رفتنت را

با رفتنت تمام لاله ها را از اسمان دلگیر کردی 

 ندانستی با غم نماندنت از بغض سیراب شدند

رفتی ولی رد  نگاهت را بر چشمانم جا گذاشتی 

 اما نمیگریم تا مبادا رد نگاهت را سیل اشکم ویران کند

تمام ارزوهایم میان دستان تو شکست اما شکستن من از این بود که.... 

 تکه تکه ی ارزوهایم را در اسمان بی وفایی رها کردی

شاید دیگر چشم انتظار باران نمانم... 

 چون کویر نبودنت را دریایی از باران هم نمناک نخواهد کرد.

دعا کردیم و به زیر اسمان نشستیم تا که شاید باران ببارد

 ندانستیم..... که خاکستر ارزوهایمان را اب خواهد برد

دل به دیدار بدادیم و عشق به دیوار اویختیم

 ندانستیم..... برای ما نیست وتاب تنها ماندن نخواهد بود

لب به دندان گزیدیم و نفس در سینه حبس کردیم

 ندانستیم..... سینه از درد لبریز است و جا برای نفس نیست

درد از عشق باریدیم و مهر از مهر بریدیم

ندانستیم .....خیالمان میان این همه تنهایی شکوه کنان پرسه خواهد زد

لب به خنده گشودیم و فخر به اسمان فروختیم

ندانستیم.....خود اسمان شدیم و برای تسکین توان باران شدن نداشتیم

چشم به اشک تر کردیم وگونه به غم سوزاندیم

ندانستیم......که به حرمت قسم لب دوخته بودیم

طاقت بر اسمان دوختیم و لب از شکوه سوختیم

ندانستیم......دل به دلی خالی از پیچک عاطفه داده بودیم

سر بر اسمان برداشتیم و سایه بر زمین دوختیم

ندانستیم.....دعامان باران شده بود تا خاکستر گناهمان با خود ببرد